“Filosofisch gezien is de werkelijke aard van de mens van nature gewoon intens slecht, het ‘goede’ in de aard van de mens is zeer uitzonderlijk en ook nog eens gemakkelijk beïnvloedbaar door duivels genoegen. Welk geloof men aanhangt is daarbij volledig irrelevant en golf is de absolute katalysator van het kwaad: (McThoth, 2016, Stableford en Prijsuitreikingen, 3e druk).

Het Stableford-systeem werd bedacht door Dr. Frank Barney Gorton Stableford (1870-1959). Dr. Stableford kan gezien worden als de uitzondering op de werkelijke aard van de mens. Om deze reden is zijn stablefordsjoemelsysteem bij voorbaat kansloos in de veronderstelling dat het voor het merendeel van de intens slechte golfers voor een eerlijk spelverloop zou kunnen zorgen. 

Het Stableford-systeem werd officieus in 1898 in Wales voor het eerst gebruikt en is sindsdien dagelijks op schandalige wijze misbruikt, interpretabel misleid, herhaaldelijk verkracht en blijkt dus absoluut niet opgewassen tegen de werkelijke aard van de mens.  

Dr. Stableford kan gezien worden als een roepende in de woestijn terwijl de niet horende frauduleuze golfer na het inleveren van zijn scorekaart zonder enig schuldgevoel zich figuurlijk vol laat lopen met nectar en ambrozijn op een idyllisch strand.  

‘Het kan verkeren’, zei Brederode al waarschuwend met een vooruitziende blik over het schrikbarend manipuleren van het aantal behaalde stablefordpunten. Brederode doelde vanzelfsprekend op het totaal van 47 Stablefordpunten op 18 holes behaald door de handicapper 26 tijdens de maandbeker. Terwijl een enkele uitzonderlijke goede filosoof qua aard zich daarom buigt over de vraag wat de zin van het leven zonder eerlijk golf is, vreest McThoth (de leek) dat er wereldwijd geen groter bedrog bestaat dan het inleveren van scorekaarten in het amateurgolf. 

 

Een bekende uitspraak van de filosoof Nietzsche is dat feiten niet bestaan alleen interpretaties van feiten. Golfers gebruiken onmiskenbaar deze filosofische uitspraak om niet het aantal gemaakte slagen te noteren op de scorekaart maar wel het aantal slagen van de interpretatie hoe de hole gespeeld had kunnen worden. Het is een wezenlijk verschil wanneer de extensionele aard van de hole bepalend is en dus niet het aantal slagen.

 

Een van Spinoza’s (Nederlands politiek filosoof) beroemdste uitspraken luidt: ‘Het doel van de staat en het spelen van golf is de weg naar de vrijheid‘. Om die vrijheid te realiseren, moeten we begrijpen hoe de mens zich verhoudt tot de natuur op de golfbaan. Die natuur omvat volgens Spinoza alles, valt samen met God en de weg naar de vrijheid om scores te behalen die onnatuurlijk tot stand kunnen komen. Het is daarom op voorspraak van God en ook zijn doel om bijvoorbeeld een slechte lie in een natuurlijke hindernis te verbeteren en een vrij zicht op de green te behouden.

 

Lao Tse, een Chinese filosoof sprak tijdens een matchplaywedstrijd in de 6e eeuw voor Christus de onvergetelijke woorden; “Als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder”. U berijpt direct waarom er geen Chinese golfers in de WGR (World Golf Ranking) bij de 150 hoogst genoteerden staan. Toegeven dat de bal in helder water van de waterhindernis is verdwenen is ‘not done’. De stiekeme drop er vlak voor en met de goed geacteerde verbazing dat je er net nog ligt, scheelt samen met verkeerd tellen op zijn minimumst al 2 broodnodige stablefordpunten.

 

Wat nu volgt is echter belangrijker.

 

Speelt u volgens de regels? Bent u de uitzondering op de werkelijke aard van de mensheid? Levert u alleen eerlijke qualifyingkaarten in? Is uw handicap een ware afspiegeling van uw speelsterkte? Lees dan niet verder. Ga gewoon wat leuks doen, kijk lekker naar Ziggo Golf, lees een andere column of check de positie van Wil Besseling op wereldranglijst.  Verder lezen kan uw plezier in golf schaden en onwetendheid over de trieste matchfixing van uw medegolfers geniet absoluut de voorkeur. Nogmaals lees niet verder.

 

Bent u er nog, leest u nog verder? Laatste waarschuwing, doe het niet. 

 

U leest dus verder. Dat geeft twee slechts mogelijkheden. 

 

Mogelijkheid 1: 

U hebt mogen ervaren dat bij het ophalen van de derde prijs met 44 Stablefordpunten alle aanwezigen u luidkeels ‘Duikboot’ toeriepen. Maar met afgrijzen realiseert u zich dat de winnaars van de eerste en tweede prijs u zijn voorbijgestreefd in het onverschrokken bij elkaar jatten van nog meer stablefordpunten.  Uw prijs was slechts de ‘club-pitchfork’ terwijl u uw zinnen had gezet op de sleeve met 3 Topflite ballen. Shit!

Verder is de term ‘Duikboot’ ondertussen erg afgezaagd en cliché geworden. Ik vermoed dat op sommige clubs al meer toepasselijke en originelere kwalificaties de ronde gaan. Dit zodat alle andere golfers met dezelfde intens slechte aard zich kwalijk kunnen uitspreken richting de nog grotere valsspelers. Het is namelijk moeilijk te verkroppen als blijkt dat de 11 stablefordpunten die je heimelijk aan je totaal hebt kunnen toevoegen onvoldoende bleken te zijn.  Het is dan logisch om de prijswinnaars tijdens hun ‘walk of shame’ richting prijzentafel te kunnen voorzien van diep kwetsende kwalificaties als tegemoetkoming voor de ontstane jaloezie.

 

Mogelijkheid 2: 

Van opperste ellende weet u niet meer welke smoezen u moet verzinnen om het schamele aantal van 22 stablefordpunten (waarvan er 7 op onheuse wijze tot stand zijn gekomen) over 18 holes te kunnen verklaren tegenover uw tafelgenoten tijdens de prijsuitreiking. Met het angstzweet in de bilnaad wacht u met crescendo hartkloppingen op de mogelijke aankondiging van de poedelprijs. Uw hartslag normaliseert als er geen blijkt te zijn. Maar de priemende blikken van de andere deelnemers, geven altijd vermoeden dat u het onderwerp van spot bent. Deze hemeltergende vernedering ligt constant op de loer. Uw smoezen betreffende lichamelijke ongemakken zijn ondertussen uitgeput, ondeugdelijk materiaal kan niet bij elke wedstrijd de oorzaak van slecht spel zijn en emotionele blokkades die uw golfspel negatief beïnvloeden vanwege een verzonnen verstoorde relatie met uw partner zijn te gevaarlijk om herhaaldelijk uit te blijven spelen. Maar het is wel het overwegen waard, toch?  Als ze er maar niet achter komt.

 

Eerlijkheid duurt het langst’, zegt een Nederlands spreekwoord dat nu eens niet afkomstig is van onze Humanist Desiderius Erasmus. Het heeft geen zin om een lagere handicap te veinzen omdat uw, qua aard intens slechte, medespeler over het feilloze vermogen beschikt om daar lachend doorheen te prikken. Bij het etaleren van uw matige golfswing verraadt u al uw onvermogen om als single handicapper door het leven te gaan al wilt u dat nog zo graag. Ik zeg u, gelijk aan Jean-Paul Satre, dat uw aimabele gedrag zal leiden tot acceptatie in uw sociale golfomgeving en niet uw talentloze golfspel in combinatie met de smoezen, leugens en overdrijvingen om een handicap te presenteren die nimmer de uwe zal zijn. 

 

Ook het blijven hangen op handicap 36 door uw qualifyingkaarten met meer dan 36 stablefordpunten niet in te leveren uit angst voor die handicapverlaging blijkt niet tot de gewenste adoratie of acceptatie in uw golfcommunity te leiden. Indirect walgt men van u wanneer u gelijk een Farizeeër voor de zoveelste keer de prijzentafel met prullaria leegrooft. Het zakje met tees als tweede prijs is de schande voor elke intens slechte golfer natuurlijk dubbel en dwars waard (Machiavelli, vriendschap die men niet door grootsheid of nobelheid verkrijgt, koopt men, maar bezit men in feite niet). Wat helaas voor Machiavelli tegenspreekt is zijn Italiaanse nationaliteit, zijn woorden zijn daarom per definitie onwaar. Italianen zijn voor de volle 100% een volk van oplichters, luie hufters, maffiosi, onbetrouwbare sujetten, komedianten, ze stelen als de raven en zijn toch geniaal in het misleiden van de EU-regels m.b.t. de begrotingsregels. Genetisch onderzoek heeft vastgesteld dat de Italiaanse volksaard geen uitzonderingen heeft op de werkelijk aard van de mens. Zelfs het irritante op en neer bewegen van de plat tegen elkaar gehouden handen in combinatie met prachtig geacteerde vochtige ogen verandert daar niets aan. 

Het is daarom aannemelijk om te veronderstellen dat Francesco en Eduardo onder valse voorwendselen en tegen hun zin de Italiaanse nationaliteit hebben verkregen.

Quod erat demonstrandum

 

McThoth