Nu ik al wat beter slaap en bijna geen nachtmerries meer heb durf ik er ook een klein beetje over te schrijven, al kijk ik nog steeds bevreesd om mij heen. Het is nu een ruim half jaar terug. Maar mijn gevoel zegt dat het de dag van gisteren was. Ik heb de krankzinnige en angstaanjagende ervaring nog niet verwerkt. Ik ben zeker niet kinderachtig aangelegd, ik ben echt een flinke vent. Van horrorfilms schrik ik niet en heb zelfs een verleden dat op zijn minst onverschrokken genoemd kan worden. Waar velen van ons vroeger toch wel wegkeken bij enkele scenes van The Exorcist, lachte ik toen om de trucjes van deze duivel. Ha ha, met een donkere zware stem werden schokkende obsceniteiten uitgesproken door dat kleine meisje, wat een mietje die duivel.

Maar deze coole en nonchalante houding veranderde op het moment dat ik zelf een heuse demonische ervaring had op een ietwat snobistische verenigingsbaan in het midden van het land. Ik gruwel er nog steeds van en mijn therapeut benadrukt me dat ik het vooral moet blijven uiten. “Dromen en realiteit liggen soms dicht bij elkaar” vertelt hij mij bij de wekelijkse sessies. Ik kan hem er helaas niet van overtuigen dat mijn ervaring volledig realistisch is geweest.
Het gaat allemaal om twee ‘dames’ in een flight voor ons en ik zal ze nooit meer vergeten. Ik ben er sinds afgelopen zomer nog meer van overtuigd geraakt dat er zoveel meer is tussen hemel en aarde, Horatio! En ik vraag me serieus af of Lucifer en Satan hun zinnen hebben gezet op het verkrijgen van de zielen van de niets vermoedende Nederlandse golfer?
Ik denk ook dat we ze allemaal kennen en we proberen ze natuurlijk zoveel mogelijk te vermijden. De dames van de club! Is dit nieuw voor u, neem dan deze waarschuwing ernstig ter harte. Pas op voor de dames van de club, ze gunnen greenfeespelers absoluut geen golfplezier, laten dat te allen tijde merken en in sommige gevallen is het uiterst gevaarlijk om bij hen in de buurt te komen.
In het algemeen kan gesteld worden dat de kleding van de clubdames altijd uiterst verzorgd is en daar is dan ook niets op aan te merken. Hun meestal matige spelniveau en trage gang is absoluut irrelevant omdat wij wel iedereen het golfplezier gunnen. Daar storen we ons dus ook niet aan. De leeftijden van deze clubdames zijn meestal zo rond de 60 à 65 jaar en het golfen is meer een bijkomstigheid bij het nadrukkelijk afkeuren van iedereen die de golfclubs ter hand neemt en niet over een adellijke titel beschikt of op zijn minst zodanig welgesteld is dat ermee gepronkt kan worden. ‘The Overall Appearance” is onberispelijk, de dames zijn vakkundig opgemaakt, de moderne haarcoupes zijn zeer recent opgemaakt en de ‘ton sur ton’ kleding is volledig conform de laatste golf-modieuze ontwikkelingen. De dames zijn voorzien van alle moderne golfmaterialen. Constant praten tijdens het golfen is vanzelfsprekend en de aristocratische attitude is van verre herkenbaar.

We waren aan het putten. In mijn ooghoek zag ik de twee dames van de volgende tee teruglopen naar onze green waar we het putten aan het voorbereiden waren. Dat ik al klaar stond om te putten deed niet even ter zake. “Bent u hier lid”? Vroeg de dame in overwegend roze golfkleding gestoken. Deze simpele maar uiterst venijnig uitgesproken vraag voelde werkelijk als een diepe dolksteek in de veronderstelling dat wij als golfers welkom waren op deze verenigingsbaan. Het geblondeerde opgestoken haar had iets van de oorspronkelijk bedoelde coupe verloren wat waarschijnlijk met de winderige condities van die speeldag te maken had. Er zat een zeer kwade en boosaardige ondertoon in de te zware stem. De tweede dame nam terstond een non-verbale vijandelijke houding aan om kracht bij te zetten aan de haar op dat moment al bekende strekking van de vraag ‘Bent u hier lid’?
“Nee hoor, ik ben een greenfeespeler”, beantwoordde ik naar waarheid. Wat moet je anders terwijl mijn nekharen al overeind gingen staan van de voelbare intense spanning van het moment. Niet zo zeer de vraag maar de onheilspellende, principieel afkeurende en diabolische houding van de dames lag daaraan ten grondslag.
“Ik zie u met uw trolley tussen de greensidebunker en green lopen en dat mag niet op onze baan ”, zei de eerste dame die haar wenkbrauwen fronste en gek genoeg bogen de grote bomen op de achtergrond zomaar in dezelfde frons mee. Mijn hart sloeg enkele malen over.
Al sinds mijn beperkte fysieke vermogens heb ik voor het golfen een draagtas op mijn rug om zo min mogelijk te hoeven lopen. U kent het wel zo’n tas met een kruis van draagbanden op de rug die je overal mag plaatsen maar niet op de green. Ik kon mij echter niet inhouden, de spanning van het moment werd namelijk ondragelijk. Nogmaals, niet zozeer vanwege de vraag, “Bent u hier lid”?, maar vanwege de beangstigende onverklaarbare koude lucht die op deze zomerdag zomaar al mijn zintuigen bespeelde werd ik bang, heel erg bang. Ik kon, in de ons bekende dimensies, geen verklaring vinden voor mijn enorme vrees voor deze demonische dames.
Zenuwachtig, slecht geacteerd en met slechts 6 jaar ervaring als pseudo-Hagenees probeerde ik nog grappig de spanning wat te breken: “Mâhr mevroutje, ik draog me tas op me rug, kèk mâhr”, wijzend naar de draagbanden.
Ik had het niet erger kunnen maken. Beide dames keken me met een ijs- en ijskoude en bijkans krankzinnige blik aan waarvan ik zeker wist dat deze kon doden, zo niet nog erger. In gedachten nam ik al afscheid van mijn geliefde familie. Ik stond volledig verstijfd, alle energie werd uit mij getrokken en bewegen lukte me niet meer.
Dit was echt, ik geloof nu heilig in de eeuwige strijd tussen goed en kwaad. Nee, het is geen geloven meer, het is weten dat het zo is. Ik zag opeens bij beide dames duivelshoorntjes aan de zijkanten van hun voorhoofd, eerst wat verborgen maar later gewoon goed zichtbaar, twee stuks van nagelachtig materiaal. En nadat ze hadden geroepen dat ik niet zo bijdehand moest zijn en zich omdraaiden zag ik zo’n duivels puntig staartje onder de rok tot op de knie (volgens de kledingvoorschriften) vandaan komen. De dame die niets zei, draaide haar hoofd nog even om maar veel verder dan fysiek gezien mogelijk is en ook bleek zij niet meer op de grond te staan, ze hing als het ware in de lucht. De kille en onheilspellende glimlach die ze op haar donkerpaars geworden gezicht had, deed mijn bloed ijskoud stollen.

Uit ervaring weet ik sindsdien dat dit absoluut het ergste is wat je kunt overkomen in golfend Nederland. Het zijn de dames op leeftijd van verenigingsbanen die er een afschuwelijk duivels genoegen in scheppen om de golf liefhebbende greenfeespeler in alles het spelen onmogelijk te maken. Ze misgunnen je alle plezier en stelen je ziel!

Tegen al die lieve golfende dames zo rond de 60 zeg ik nu; “Voldoet u aan bovengenoemde omschrijving maar heet u greenfeespelers als een ware ambassadeur van uw vereniging welkom en gunt u hen ook alle ruimte, voelt u zich dan zeer zeker niet aangesproken”. U beseft namelijk dat er tussen die greenfeespelers gewoon hele leuke mensen zitten, elk met hun eigen verhaal en spontaan contact zou zomaar zeer vermakelijk kunnen zijn.
Maar herkent u zichzelf in die bemoeizieke oude tante die constant de behoefte voelt om anderen de les te lezen om welke futiliteit dan ook, ga direct naar de dichtstbijzijnde Katholieke Kerk voor uitbanning van deze duivel! U bent namelijk bezeten en u maakt de golfsport en haar toegankelijkheid kapot!

McThoth